Klaar met de MAF… en dan?

By 16 november 2015 april 17th, 2019 Musical, Nieuws

Afgelopen zomer was het zover, ik kreeg mijn diploma voor het afronden van mijn deeltijd musicalopleiding: MusicAllFactory Volwassenen! Ik ben er nog steeds super blij mee, maar de vraag die mij nog steeds het meest gesteld wordt is: “En, wat ben je nu aan het doen?”. Het leek me handig om hier een blogpost over te schrijven.

eindvoorstelling-maf-2015-18

Eindvoorstelling MAF 2015

Allereerst: ik ben nu dus vooral aan het huilen. Nee grapje, dat is overdreven, maar ik moet zeggen dat ik het nog steeds moeilijk heb op vrijdag. Al die leuke lieve mensen die nog wel op de MAF bezig zijn en ik zit thuis (bij wijze van spreken). Dat is echt even wennen. Ik ben 5 jaar kei hard bezig geweest op de MAF, alle lessen bijgewoond, docenten gehad die veel van me hebben gevraagd, maar waar ik ook zeker veel van geleerd heb.. en dan is het ineens voorbij! Ik denk dat ik voor veel mensen spreek die de MAF hebben gedaan als ik zeg dat dit echt een enorme overgang is. De eerste vrijdag dat de MAF weer begon heb ik dan ook als een gek zitten huilen op de bank. De tweede week ben ik maar meteen even lekker langs gegaan op de MAF en daardoor kon ik me er daarna beter overheen zetten. Iedereen was blij om me te zien en dat gaf me een goed gevoel. Ik besef me ook heel goed dat ik wel moet proberen om de MAF een los te laten (en dat is moeilijk als je in dezelfde stad woont), dus ik ga niet elke week langs. Ik piep af en toe nog even binnen (voor de huidige MAFfers, ik ben er komende vrijdag rond etenstijd!!).

Anyway, ik heb dus mijn diploma voor de MAF dan wel gehaald, maar helaas moet ik nog wel mijn Master diploma halen. Ik was in het laatste jaar van de MAF al begonnen met mijn Master, maar ik was wel heel realistisch naar mezelf en wist dat ik mijn diploma niet in dat zelfde jaar ging bemachtigen. De lessen werden immers nog zwaarder dan het jaar ervoor (inclusief het huiswerk), ik moest een solovoorstelling schrijven en ik speelde een hoofdrol in de eindproducties. Toch heb ik zoveel mogelijk vakken alvast proberen te halen, maar heb ik het schrijven van mijn scriptie even uitgesteld. De MAF kreeg voorrang.

Waar ik nu mee bezig ben ‘Universiteit-wise’ is dus het volgen van de laatste paar vakken en het schrijven van mijn scriptie. Daarnaast werk ik ook nog steeds 12 uur in de week op kantoor op de universiteit, waar ik werkzaamheden uitvoer voor zowel het Wetenschapsknooppunt Brabant en de afdeling Strategy & Policy.

2015-10-29 14.01.58

Aan het werk op kantoor!

En dan het leukste gedeelte! Natuuuuuuurlijk ben ik niet gestopt met zingen en spelen! Allereerst ben ik bezig met de repetities voor Cats bij Musicals in Helmond. Ik mag namelijk 26, 27 en 28 mei de rol van Grisabella vertolken in het Speelhuis in Helmond. Daarnaast ben ik heel veel audities aan het doen en probeer ik zoveel mogelijk castings mee te pakken. Ik moet hierbij wel eerlijk zeggen dat op dit moment mijn Master voorgaat, precies zoals voorgaande jaren de MAF voorging. Ik moet nu echt even mijn diploma halen zodat ik daarna weer verder kan. Dit betekent dat ik dus niet alle audities en castings kan doen die ik zou willen. Hier baal ik soms wel enorm van, maar ik ga zo blij zijn met mijn Master diploma straks dat het dit allemaal waard moet zijn.

Verder heb ik best een tijdje met een knoop in mijn maag gezeten en er waren een aantal vragen die steeds in mijn hoofd rondspookten waar ik helemaal gek van werd. “Wat moet ik nou gaan doen straks als ik klaar ben met mijn Master?” “Heb ik wel genoeg talent om te leven van zingen en spelen?” “Moet ik niet een ‘normale’ baan gaan zoeken?” “Ja, maar een normale baan in een startersfunctie is toch echt altijd full-time?” “Verlies ik dan mijn passie, omdat ik per se een goede baan wil en er geen tijd meer voor heb?” “Kan ik het aan om een bijbaantje te doen onder mijn niveau terwijl ik een Master diploma heb?” “Wat denkt iedereen dan wel niet, wel zonde van mijn Master?” “Moet ik dan toch eerst mijn passie volgen?” “Maar hoe ga ik dan geld verdienen?” “Mensen verwachten toch zeker wel dat ik na 5 jaar ook iets ga doen met alles wat ik heb geleerd op de MAF” “Heb ik wel genoeg talent om te leven van zingen en spelen?” en zo herhaalde dit rijtje vragen zich ongeveer elke nacht en op rustig momenten overdag door mijn hoofd. Om gek van te worden. Ik raakte enorm gedemotiveerd en kreeg geen woord op (het spreekwoordelijke) papier voor mijn scriptie en ook het leren voor mijn tentamens werd hier niet door bevorderd (Want ja, natuurlijk waren deze momenten het heftigst tijdens een stressvolle tentamenperiode).

2015-10-06 13.19.30

Studeren doe ik het liefst in de Starbucks op de campus!

Dit ging eigenlijk al veel te lang door en ik besloot dat ik hier hulp bij moest gaan zoeken. Zo maakte ik een afspraak met een loopbaanbegeleider op de Universiteit. Helaas duurde het even voordat ik daar terecht kom en vroeg ik advies aan mijn zangdocent Ingrid. Zij adviseerde me twee dingen. Allereerst om eerst even te gaan reizen om te ontdekken wat ik wil en dan daarna hier mee verder te gaan. Nou is reizen niet echt mijn ding en kom ik dan alsnog met het probleem uit dat ik geld moet verdienen. Daarnaast adviseerde ze mij om een vaste termijn op te stellen en tot die termijn gewoon alles er proberen uit te halen wat zingen en acteren betreft en dan evalueren of het het allemaal waard is en of er genoeg voor me uit komt.

Dit laatste kalmeerde mij al enorm, maar toch bleef ik onrustig. Naast het fijne advies kreeg ik ook heel veel (goedbedoeld) advies waar ik helemaal van in de war raakte. De ene zei weer helemaal het tegenovergestelde van de ander en ik had het gevoel alsof ik iedereen moest ‘pleasen’ in mijn besluit wat ik uiteindelijk ging doen. Hierdoor begon het ongeveer weer van voor af aan, behalve dan dat ik de tweede tip van Ingrid steeds in mijn achterhoofd hield.

En toen was het zo ver, eindelijk de afspraak met de loopbaanbegeleider. Net zoals trouwens tijdens mijn gesprek met Ingrid duurde het niet lang voordat ik in huilen uitbarstte, but that’s me, right! Ik vertelde totaal onsamenhangend mijn verhaal en toen kwam de begeleidster aan het woord. Allereerst zei ze: “Volgens mij ben jij gewoon ontzettend moe!”. Ik schrok daar een beetje van, maar ze heeft gelijk. Ze zei dat ik nu al jarenlang het onderste uit de kan aan het halen ben voor mezelf en dat het dan ook helemaal niet zo gek is dat ik af en toe gedemotiveerd ben. Ze gaf aan dat ik hier best wel eens aan toe mag geven. Om een of andere reden heb ik nu ook veel meer het gevoel dat ik dat ‘mag’ doen, omdat iemand die er verstand van heeft zegt dat het mag, haha!

Daarnaast zei ze: “Weet je wel wat je allemaal al bereikt hebt? Hier mag je super trots op zijn!” Ze liet hierbij het lijstje zien wat ze opgeschreven had tijdens mijn onsamenhangende verhaal en inderdaad. Ik heb straks 3 diploma’s gehaald, een bestuursjaar gedaan, veel commissies, ik zit in een woonbestuur en ik heb goede bijbanen gehad (en nog steeds) met veel verantwoordelijkheden. Ook dit moest even bezinken, maar ook hier geldt: Ja, ik mag trots op mezelf zijn en dit voelt veel fijner nu dat iemand die er verstand van heeft dit heeft gezegd.

dit klinkt nu trouwens alsof ik dit zelf allemaal niet kan bedenken, maar soms is het echt even fijn als iemand anders dit allemaal voor je op een rijtje zet. Zeker wanneer je zelf het overzicht kwijt bent.

2015-11-12 18.06.34

Als je trots bent op jezelf kun je dat bijvoorbeeld belonen met een nieuw kapsel!!

Ook gaf ze aan dat ik voor alle verwachtingen van anderen die ik wil voldoen eventueel een afspraak kon maken met een psycholoog. Hierbij zei ze wel meteen dat dit wel nog een focus punt zou zijn en misschien lastig om nu erbij te hebben. Ik ben niet bang om naar een psycholoog te gaan, heb dit een paar jaar geleden ook gedaan, maar toch ga ik dit niet doen omdat ik nu niet te veel focuspunten wil hebben ‘in mijn leven’ (dat klinkt lekker dramatisch weer).

Maar toen het allerfijnste, ze zei namelijk ook wat Ingrid zei: “Ga na het behalen van je Master eerst een half jaar tot een jaar proberen of je kan leven van zingen en spelen. Maak een duidelijk plan en zorg dat je halverwege een evaluatie inplant.”. Ze gaf aan dat ik anders ontzettend spijt zou krijgen. Bovendien kom ik zelfverzekerd over als ik mensen vertel over mijn plan en blijven dan dus ook die goedbedoelde minder fijne adviezen van anderen weg. Ook mijn vraag of ik daarna nog wel ‘aan de bak’ zou komen bij een ‘normale’ baan wuifde ze weg. “Je moet gewoon een verhaal kunnen vertellen waarom je dat half jaar tot een jaar niet hebt gewerkt in de communicatie”.

En laat dat nou zijn wat ik het allerliefste doe. Verhalen vertellen.

2015-11-04 18.58.01

Broadway Star Cocktail! <3

Liefs,
Inge

Leave a Reply